Wierszyki miłosne

Kiedy noc już zapada i ciemno się robi
siadam przy oknie i patrzę
księżyc swój blask rozkłada,
gwiazdki na niebie gubi
Wpatrzona w ciemność...
wsłuchana w ciszę...
Wstrzymuję oddech...
może bicie Twego serca usłyszę...

...Bo chcę Ci powiedzieć skrycie...
...Że Cię Kocham ponad życie...
...Bo w moim sercu tylko Ty...
...A miłości potęga w słowie My...
...I co noc po kątach pokoju się snuję...
...Bo bardzo mi Ciebie kochanie brakuje...

Jak długo kochasz - wartość ma Twe życie.
I żyjesz - chociaż w sercu czujesz ból.
Każdy Twój dzień spędzony należycie,
a letni wieczór niesie zapach pól.

miłość to piękna rzecz
jeszcze piękniejsza od słońca
miłość to piękna rzecz
a zwłaszcza gdy wytrwa do końca.

Jak ogień się pali
Jak woda się leje
Tak moje serduszko
Za Tobą szaleje!

Żaden poeta jeszcze nie stworzył takiego wiersza,
który oddałby co ja do Ciebie czuję.
Kocham Cię niepowtarzalnie zawsze i wszędzie
gdy jesteś blisko, czy daleko
gdy świeci słońce i kiedy pada deszcz
dzisiaj bardziej niż wczoraj, lecz mniej niż jutro.
Jesteś we mnie, nie ma w całym wszechświecie siły,
która mogłaby to zmienić...

Kocham Cię,
stwierdzam fakt,
jest mi Ciebie ciągle brak,
opętałeś serce me,
za to właśnie KOCHAM CIĘ!

Błądzę sama pośród ciemnej nocy,
gubiąc się w myślach.
Pełna obaw i niepokoju - o Nas
Pokochałam Cię i dałam siebie,
oddałam serce.
Chciałam trwać i szczęśliwą być
- przy Tobie
Iść przez życie, trzymając za ręce,
stawiając czoło przeciwnościom losu
- razem, wspólnie.
Chciałam by było jak w bajce,
mieć dom pełen miłości i kochająca rodzinę.
Nie wyszło, choć bardzo chciałam...
...może za bardzo?
Znów błądzę pośród ciemnej nocy, zadając pytanie
- kto jest winien? On czy ona?
A może oboje?!
Nie, to nie oni!
To MY!
My sami niszczymy siebie,
chorą zazdrością i nieufnością.
Serce mi pęka od potoku twych słów,
plugawych wyzwisk i podłych oszczerstw.
Ono nie jest głazem
i tego miecza nie złamie
Przez chwile byłam szczęśliwą,
wierzyłam...
Miałam nadzieję, że Nam się uda,
że będziemy razem.
Jednak nadzieja umarła dziś,
szybciej niż sie narodziła...
To koniec, Nas już nie ma!
Nadal błądzę pośród ciemnej nocy,
w myślach cały czas to samo.
W sercu ból i żal,
z oczu płyną gorzkie łzy,
ale jest życie, które daliśmy razem,
przyszło na świat nie prosząc i nic.
Jest naszą wspólną miłością i radością,
moim promykiem w tych ciemnościach,
dla Niego muszę trwać i wierzyć.
Wierzyć, że dla mnie kiedyś nadejdzie wiosna...
Nie teraz, wiem...
Teraz będę płakać i cierpieć w milczeniu,
błądzić w myślach,
samotnie pośród ciemnej nocy,
ale wierzę, że nadejdzie taki dzień
i znów będę szczęśliwa...
...a teraz płaczę
i wybaczam...